Για τα καμμένα (9.2007)



ΓΙΑ ΤΑ «ΚΑΜΜΕΝΑ»



Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Ηρακλείου ΠΑΤΡΙΣ το Σεπτέμβριο 2007



Ξεκινώ να γράφω αυτό το άρθρο Κυριακή απόγευμα, με τον τηλεοπτικό δέκτη ανοιχτό στα τελευταία νέα από το ολοκαύτωμα, σωστά πολεμικά ανακοινωθέντα. Δεν ξέρω αν μέχρι να δημοσιευτούν τούτες οι γραμμές θα έχει γίνει δυνατόν να μπει τέρμα στην καταστροφή. Επειδή όμως κάποια στιγμή θ’  αρχίσουμε να μετράμε και πάλι τη ζωή μας, όχι μόνο οι άνθρωποι που έχασαν τα πάντα, αλλά και μεις οι υπόλοιποι που χάσαμε ένα μεγάλο ζωντανό κομμάτι της χώρας μας,  θα ήθελα να διατυπώσω κάποιες σκέψεις.


            Πρώτον: Το χέρι που κατάστρεψε μέχρι στιγμής τη μισή Πελοπόννησο ανήκει ολοφάνερα κυρίως σε πολύ μεγάλα συμφέροντα, σ’   αυτούς που επιχειρούν να μετατρέψουν κάθε πράσινη γωνιά στην Ελλάδα σε real estate. Η γη στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι η μόνη αξία του ανεβαίνει σταθερά και δε μπορεί να είναι τυχαίο τ’ ότι απ’  τα καμμένα θα περάσει η Ιονία Οδός. Η κυβέρνηση ν΄ αφήσει τα υπονοούμενα περί “ασύμμετρων απειλών”, των Εξαρχείων που πήραν τα βουνά ή πολιτικών κομμάτων που καίνε τη χώρα για να κερδίσουν τις εκλογές. Ακόμα δεν μας εγκατέλειψε η κοινή λογική.


            Δεύτερον: Το ολοκαύτωμα αυτό είχε σχεδόν προαναγγελθεί. Όταν η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρούσε την αναθεώρηση των άρθρων 24 και 117 παρ.3 του Συντάγματος  ή όταν έφερνε στη Βουλή το νομοσχέδιο για αναστολή των  κατεδαφίσεων των  αυθαιρέτων σε δάση, δεν γνώριζε άραγε ότι ήταν σαν να απηύθυνε ανοικτή πρόσκληση στους εμπρηστές;


            Τρίτον: Ακούμε πλάι στις κραυγές «καιγόμαστε!» ως μόνιμη επωδό το “που είναι το κράτος;” Οι άνθρωποι προσπαθώντας μόνοι και αβοήθητοι να σβύσουν τις φλόγες που καταπίνουν τα πάντα, μάταια αναζητούν την κρατική παρουσία εκεί ακριβώς που το κράτος είναι απολύτως αναντικατάστατο. Κι έτσι αποκαλύπτεται  η πραγματικότητα πίσω απ’ το σύνθημα-σημαία του διεθνούς νεοφιλελευθερισμού για «λιγότερο κράτος»: Αφορά αποκλειστικά τις λειτουργίες του κράτους που εξυπηρετούν την κοινωνική οργάνωση της ζωής των πολλών. 


Η χρόνια εγκατάλειψη των υποδομών στην ύπαιθρο, η έλλειψη συστήματος πρόληψης των πυρκαγιών και χρηματοδότησης των δασαρχείων και η υποχρηματοδότηση, σε μεγάλο βάθος χρόνου, του μηχανισμού πυρόσβεσης, που έχει μείνει με απαρχαιωμένα μέσα κι ελάχιστους μόνιμους και εποχιακούς πυροσβέστες που χωρίς στοιχειώδη εξάρτηση διακινδυνεύουν τη ζωή τους για ψίχουλα, κάποια στιγμή θα έφτανε σε οριακό σημείο. 


Η πολιτική αυτή δεν αποτελεί ελληνική πατέντα: Είναι η ίδια που ευθύνεται για την καταστροφή της Νέας Ορλεάνης από τον τυφώνα Κατρίνα, για την πρόσφατη κατάρρευση της γέφυρας στις ΗΠΑ παρά τις προειδοποιήσεις ότι 700 γέφυρες είναι επικίνδυνες λόγω χρόνιας υποχρηματοδότησης της συντήρησης τους ή για τα πολύνεκρα σιδηροδρομικά ατυχήματα στη Βρετανία. Όπου μετά την ιδιωτικοποίηση τους επί Θάτσερ σταμάτησε ουσιαστικά η συντήρηση και ανανέωση του σιδηροδρομικού δικτύου.


            Τέταρτον: Η κυβέρνηση ανάγγειλε σήμερα ένα πακέτο άμεσων μέτρων κι ένα δεύτερο, «μέτρων επόμενης μέρας». Το πρώτο είναι πακέτο ελεημοσύνης, ενώ το δεύτερο αποτελεί επανάληψη των μέτρων που εξαγγέλλονται μετά από κάθε μεγάλη πυρκαγιά, π.χ. της Πεντέλης ή της Πάρνηθας.  Οι βίλες στα καμένα κι η καινούργια πολιτεία στην Πεντέλη αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα του…


            Οι συγγενείς των νεκρών, οι τραυματίες, οι χιλιάδες άνθρωποι που έχασαν το σπίτι τους και τα μέσα για να εξακολουθήσουν να ζουν στην ελληνική ύπαιθρο, δε χρειάζονται την κρατική ελεημοσύνη των τριών συντάξεων ή τριών επιδομάτων ανεργίας. Ούτε προσδοκούν από εργαζόμενοι, αξιοπρεπείς άνθρωποι να καταλήξουν αντικείμενα της επίδειξης της φιλανθρωπίας των πλουσίων. 


Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να μην έχει καταλάβει την έκταση και τις συνέπειες της καταστροφής: Τίποτα δε θα είναι μετά όπως ήταν πριν. Δε χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να συλλάβει κανείς τις συνέπειες της: Ερήμωση κι εγκατάλειψη ενός σημαντικού τμήματος της ζωντανής ελληνικής υπαίθρου, όταν υποτίθεται ότι δίνονται κίνητρα για να κρατηθούν οι νέοι στα χωριά. Βίαιος ξεριζωμός των ανθρώπων απ’  τον τόπο τους, ακόμα και των γερόντων… Προλεταριοποίηση μέρους του αγροτικού πληθυσμού της Πελοποννήσου και της Εύβοιας, καθώς οι περισσότεροι απ’  τους ανθρώπους πάνω από 45-50 χρονών θα πυκνώσουν τις στρατιές των ανέργων στις πόλεις. Αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι που έχασαν τα πάντα δε φαίνεται να το έχει συνειδητοποιήσει η κυβέρνηση: Χρειάζονται πίσω τη ζωή τους…


Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει το κράτος ν΄ αναλάβει αυτά που μπορούσε να κάνει σε παλιότερες εποχές, πριν ενσκήψει η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, αλλά στην έκταση και με τους ρυθμούς και με τα μέσα που απαιτούνται σήμερα: Μ΄ ένα μεγάλο οικιστικό πρόγραμμα, να χτίσει το ίδιο κατοικίες για να μην ερημώσουν τα καμένα χωριά. (Ποιος απ’  όσους έχουν χάσει τα πάντα, μαζί και τα μέσα προς το ζειν, και μάλιστα ηλικιωμένος, θα πάρει δάνειο απ’  τις τράπεζες – χωρίς εμπράγματη εγγύηση – για να ξαναχτίσει σπίτι στο χωριό;) Να χαρίσει τ’ αγροτικά χρέη στους πυρόπληκτους. Να χορηγήσει άτοκα δάνεια με μεγάλη περίοδο χάρητος μέχρις ότου οι καινούργιες καλλιέργειες αρχίσουν  να δίνουν καρπό, μέχρις ότου να ξαναγίνουν τα κοπάδια. 


Και βέβαια ν΄ αλλάξουν ριζικά οι προτεραιότητες. Να σταματήσει η ιδιωτικοποίηση των φιλέτων της δημόσιας περιουσίας.  Να μπει φραγμός στην κατάρρευση, λόγω υποχρηματοδότησης, των έτσι κι αλλιώς αδύνατων κοινωνικών υποδομών. Να αναχαιτιστούν οι δασοκτόνες «μεταρρυθμίσεις», να προστατευτεί όχι στα λόγια μα στην πράξη, και με δασολόγιο, το δάσος που απέμεινε και το όλο περιβάλλον. Να υπάρξει το κράτος που χρειάζεται. Όχι το κράτος των τεράστιων στρατιωτικών εξοπλισμών και των πολυδάπανων νατοϊκών αποστολών σε ξένες πατρίδες, αλλά το κράτος για την παιδεία, την υγεία, τη λαϊκή στέγη, τον πολιτισμό, τις αναγκαίες για την οργάνωση της κοινωνικής ζωής δομές. Το κράτος στην υπηρεσία των πολλών και όχι των λίγων. 
 

Φαίνεται ουτοπικό μέσα στη μίζερη λογική των «πακέτων» και των «χρηματοδοτικών πρωτόκολλων» στην οποία μας έχουν εθίσει; Δεν το επιτρέπει ίσως η Ε.Ε.; Έρχεται σ΄ αντίθεση με την πολιτική του δικομματισμού;


Συμφωνώ ότι δε μπορούμε να περιμένουμε ένα τέτοιο πρόγραμμα από οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση προκύψει μέσα απ’  το σύστημα του δικομματισμού. Σε μια εποχή που έχουν ξεχαστεί και φαντάζουν φοβερά αυτά που κάποτε ήταν αυτονόητα, όταν σε διεθνές επίπεδο το συμβόλαιο που υποτίθεται ότι είχε υπογράψει το κράτος με το λαό έχει πεταχτεί στον σκουπιδοντενεκέ, ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί ν΄ αποτελέσει μόνο πλαίσιο διεκδίκησης και πάλης. Πάλης των ίδιων των ανθρώπων που άμεσα τους αφορά, πάλης κι αλληλεγγύης όλων εμάς που χάσαμε ένα κομμάτι του τόπου μας και δε θέλουμε να χάσουμε και το υπόλοιπο. Για να μη ζήσουν τα παιδιά μας σε μια Ελλάδα τσιμεντωμένη απ’  άκρη σ’  άκρη, όπου το μόνο πράσινο θα ’ναι το γκαζόν στις βίλες και τα μόνα νερά, αυτά που γεμίζουν τις πισίνες.    

     

                                             






Για τα καμμένα (9.2007) Για τα καμμένα (9.2007) Reviewed by Νάντια Βαλαβάνη on 3:24:00 μ.μ. Rating: 5