27.1.2026 Άρθρο της Ν. Βαλαβάνη - Το Κομπάνι και πάλι σε θανάσιμο κίνδυνο

 

Tο Κομπάνι

11 χρόνια απ’ την απελευθέρωση του

και πάλι σε  θανάσιμο κίνδυνο

 

Χθες, 26 Ιανουαρίου 2026, συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από την απελευθέρωση του Κομπάνι μετά από 4μηνη πολιορκία του ISIS. Φέτος, ωστόσο, φαίνεται να επαναλαμβάνεται ο Οκτώβρης του 2014 – όχι σαν φάρσα, αλλά ως εφιάλτης. Το Κομπάνι βρίσκεται και πάλι σε συνθήκες μεσαιωνικής πολιορκίας: Από Βορρά είναι, όπως πάντα, η Τουρκία, ενώ από ανατολικά, δυτικά και νότια αυτή τη φορά έχουν σφίξει τον κλοιό τα νέα «κρατικά» στρατεύματα της (εδώ και κάτι παραπάνω από ένα χρόνο) «κυβέρνησης» της Συρίας, που φαίνεται ν΄ «αφομοιώνουν» ταχύτατα τα μαθήματα πολιορκίας της Γάζας από το Ισραήλ. Η πόλη είναι επίσης «φίσκα» με την προσθήκη δεκάδων χιλιάδων «προσφύγων» από τις περιοχές Τάμπκα, Ράκα, Αφρίν και τα κοντινά χωριά, όλες κατειλημμένες από «κυβερνητικά» στρατεύματα (ένα μίγμα από διάφορες τζιχαντιστικές φράξιες),  που έχουν καταφύγει στην πόλη περίπου με τα ρούχα που φορούσαν, ενώ ταυτόχρονα οι πολιορκητές τους έχουν κόψει νερό και ηλεκτρισμό. Τους έχουν κόψει επίσης τρόφιμα και φάρμακα – αν και πριν 3 μέρες επέτρεψαν σ΄ ένα κομβόι του ΟΗΕ 24 φορτηγών με τρόφιμα και ντίζελ να φτάσει στην πόλη μέσα από έναν «ανθρωπιστικό διάδρομο». Πέντε παιδιά πέθαναν αυτές τις μέρες – για πρώτη φορά, απ’  το τσουχτερό κρύο.

Αλλά δεν είναι αυτό το χειρότερο. Χειρότερο είναι ότι ο δρόμος προς το Κομπάνι, με αποκεφαλισμένα πτώματα αιχμάλωτων ανδρών και γυναικών μαχητών και πολιτών[1]

https://drive.google.com/file/d/1ZrQXxEPZscfNEKqHFS_d4Szy11JWaVPs/view?usp=drive_link

με ποδοπάτημα τραυματιών, εκτέλεση και βανδαλισμό των πτωμάτων, ξεκινώντας πάντα από τις γυναίκες

https://drive.google.com/file/d/1PQRE0fhiqU3HaTHBkzqWn4nEE_qN7BSc/view?usp=drive_link

και με διαπόμπευση αιχμάλωτων νεαρών Κουρδισσών, που φαίνεται να τις περιμένει η ίδια μοίρα με χιλιάδες άλλες γυναίκες των «κατεχόμενων» της εποχής του Χαλιφάτου, η πώληση τους για τη μετατροπή τους σε «σεξουαλικές σκλάβες»

https://drive.google.com/file/d/1REK18GXa87kSRBGfOhGyMrKzmbjse6p9/view?usp=drive_link

θυμίζει επικίνδυνα μέρες του Σεπτέμβρη έως και Γενάρη του 2014.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι, ενώ το 2014 είχε ξεσηκωθεί ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης, αυτά που δείχνουν τα βιντεάκια συντελούνται σήμερα μέσα σ΄ ένα κενό σιωπής.

Απ’  όλο τον κόσμο, μόνο το κόμμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης DEM (με ολόκληρη την «ιστορική» ηγεσία του, ξεκινώντας απ’  τον Ντερμιτάς, στη φυλακή από το 2017, συμπεριλαμβανομένων και των «διπλών» εκλεγμένων δημάρχων του - σε κάθε πόλη από ένας άντρας και από μια γυναίκα – στις 105 πόλεις που είχε κερδίσει εκλογικά στο Τουρκικό Κουρδιστάν) διαμαρτύρεται από την πρώτη μέρα κι οργανώνει καθημερινά, σε πολλές πόλεις της Τουρκίας, διαδηλώσεις εκατοντάδων ανθρώπων, που καταστέλλει άγρια, με δακρυγόνα, τραυματισμούς ακόμα και βουλευτών του DEM απ’ το ξύλο και πολλές συλλήψεις η Τουρκική αστυνομία.

Τότε

Το Κομπάνι αναδείχτηκε σε πόλη-σύμβολο των Κούρδων μετά από τις θρυλικές τετράμηνες οδομαχίες ανάμεσα στις ομάδες λαϊκής αυτοάμυνας (YPG), αντρικές και γυναικείες, και τον «στρατό» του ISIS (Ισλαμικό Κράτος, Χαλιφάτο) - σπίτι το σπίτι, δρόμο το δρόμο, από τον Σεπτέμβρη του 2014 μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 2015. Η νίκη έγινε δυνατή - ενώ το ISIS, εξοπλισμένο με βαρύ οπλισμό είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της πόλης - λόγω της γενναιότητας και αυτοθυσίας των μαχητών και μαχητριών του, που πλήρωσαν βαρύ φόρο αίματος, ενός παγκόσμιου κινήματος αλληλεγγύης, ηθικής, πολιτικής αλλά και υλικής, πριν απ’  όλα των προοδευτικών ανθρώπων μέσα στην ίδια την Τουρκία ενώ, από στρατιωτική άποψη, επειδή έγινε τελικά δυνατόν Ιρακινοί Πεσμεργκά με βαρύ οπλισμό (που έλειπε εντελώς από τους μαχητές και μαχήτριες στο Κομπάνι, όπου τέτοια όπλα διέθετε μόνο το ISIS) να πάρουν άδεια διόδου μέσω Τουρκικών εδαφών για να διασχίσουν τα σύνορα Τουρκίας-Συρίας και να εγκατασταθούν με τα όπλα τους στους λόφους ολόγυρα του.

Τον Οκτώβρη του 2014 βρέθηκα στο Σουρούτς, τελευταία πολιτειούλα από την τουρκική πλευρά των συνόρων, τόσο κοντά στο Κομπάνι ώστε καθημερινά οι κάτοικοι να παρακολουθούν τον πόλεμο ακόμα και με γυμνά μάτια από λόφους απέναντι απ’  την πόλη. Είναι κρίμα που σβήστηκαν τ’  αρχεία εκείνης της περιόδου του ρ/δ σταθμού «Στο Κόκκινο», καθώς εκεί είχε συζητηθεί όλο το ταξίδι με κάθε λεπτομέρεια και οργανωθεί μια μεγάλη στοχευμένη καμπάνια οικονομικής αλληλεγγύης. Αρκεί να πω εδώ ότι πίσω από τα τουρκικά μεθοριακά στρατεύματα, σε κάποιου είδους κενή no man’s land, τα βράδια άναβαν φωτιές Τούρκοι πολίτες όλων των ηλικιών, έτσι ώστε να ξέρουν οι μαχητές και μαχήτριες ότι δεν είναι μόνοι: Άνθρωποι που είχαν εγκαταλείψει τις δουλειές ή τις σπουδές τους απ’  όλα τα μέρη της Τουρκίας κι είχαν συγκεντρωθεί, ήδη από βδομάδες, στο Σουρούτς. Οι ίδιοι μου έδειξαν βιντεάκια που κατέγραφαν καθημερινά τα ξημερώματα με τάμπλετ – με πανομοιότυπες σκηνές: Τουρκικά στρατιωτικά μεταγωγικά φορτηγά φτάνουν στα σύνορα, απ’  τις καρότσες πηδούν ένοπλοι οι μαυροντυμένοι άντρες του ISIS, τους χαιρετούν και περνούν τη συνοριακή γραμμή προς τη Συρία.

Το Κομπάνι όμως δεν θα είχε γίνει ποτέ ένα τέτοιο σύμβολο, αν δεν συμβόλιζε όχι μόνο την πρώτη νίκη ενάντια στον μεσαιωνισμό του ISIS - που εκείνη την περίοδο είχε καταλάβει τα 2/3 του Ιράκ και τη μισή Συρία με πρωτεύουσα τη Ράκα, ήταν εξοπλισμένοι με τ΄ αμερικάνικα όπλα του Ιρακινού Στρατού και είχαν καταφέρει τη μεγαλύτερη ληστεία τραπέζης στην παγκόσμια ιστορία με λεία σχεδόν μισό δις δολάρια από τα χρηματοκιβώτια των τραπεζών της Μοσούλης -, αλλά και την υπεράσπιση μιας θετικής πρότασης που δεν υπήρχε πουθενά αλλού στη Μέση Ανατολή: Με την πλήρη απόσυρση του Κρατικού Συριακού Στρατού από το Συριακό Κουρδιστάν από το 2012 (όταν η «πορτοκαλί επανάσταση» ενάντια στο μπααθικό καθεστώς μετατράπηκε σε εμφύλιο, με την Τουρκία να τα δίνει όλα, συγκεντρώνοντας, εκπαιδεύοντας στρατιωτικά και συντηρώντας οικονομικά  τις πιο διαφορετικές τζιχαντιστικές φράξιες προκειμένου να καταφέρει να ανατρέψει τον Άσαντ) η περιοχή της Ροζάβα οργανώθηκε σε τρία αυτόνομα καντόνια - το Κομπάνι και η γύρω του περιοχή είναι ένα απ’  αυτά - βασισμένα σε αμεσοδημοκρατικές λαϊκές συνελεύσεις κι επιτροπές διοίκησης ανεξάρτητες από θρησκευτικές πεποιθήσεις κι εθνοτικές και φυλετικές καταγωγές, με ισότιμη εκπροσώπηση των φύλων σ΄ ένα πλαίσιο γενικότερης θεωρητικής και πρακτικής αναζήτησης της ισοτιμίας της γυναίκας. Σε μια επόμενη φάση οι YPG αντικαταστάθηκαν από τις Συριακές Αμυντικές Δυνάμεις (SDF), με συμμετοχή, πέρα από Κούρδους, και Αράβων, Αρμενίων, χριστιανών κ.α. με βάση τις μειονότητες που κατοικούσαν στο Συριακό Κουρδιστάν και συμμετείχαν στις λαϊκές συνελεύσεις και στα όργανα διοίκησης. Είναι η εποχή που οι Έλληνες εκπαιδευτικοί κάνουν έκκληση σε όλους τους Συλλόγους ΠΕ και ΕΛΜΕ, σε σωματεία από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα από όλη την Ελλάδα και άλλες συλλογικότητες για μια μεγάλη οικονομική καμπάνια αλληλεγγύης για το χτίσιμο του «Σχολείου της Ελευθερίας των Λαών» στο Κομπάνι στο πλαίσιο της ανοικοδόμησης του.  

Για όποιον ενδιαφέρεται για εκείνο το ταξίδι τέλος Οκτώβρη 2014, υπάρχει μια μικρή λίστα στο τέλος αυτής της σελίδας.[2]

Στα ενδιάμεσα

Οι SDF συμμάχησαν με τους Αμερικανούς στο πλαίσιο του Συνασπισμού ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Η κυβέρνηση και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ (Ομπάμα) προφανώς είχαν παίξει ρόλο στην απόφαση της Τουρκίας να επιτρέψει τελικά να περάσουν μέσα από εδάφη της οι Πεσμεργκά, ενώ οι όροι που είχε προβάλλει προηγουμένως η Τουρκία σε εκπρόσωπο της πολιορκημένης πόλης προκειμένου να επιτρέψει διελεύσεις για ανεφοδιασμό, ήταν  εντελώς απαράδεκτοι: Ένταξη των στρατιωτικών τους δυνάμεων στον, πολύτροπα υποστηριζόμενο και συντηρούμενο από την Τουρκία, «Συριακό Εθνικό Στρατό» (SΝΑ), με ταυτόχρονη άρνηση της Κουρδικής τους ταυτότητας – για την ενεργή στρατιωτική και πολιτική  συμμετοχή των Κούρδων στον Συριακό Εμφύλιο εναντίον του Μπααθικού καθεστώτος, απ’  τον οποίο το PYD απείχε. Επί Τραμπ, χρησιμοποιήθηκε ακόμα και το πετρέλαιο στην περιοχή Ντέιρ αλ Ζορ - που ανήκε στη Συρία και μετά την απελευθέρωση της από το ISIS είχε παρακρατηθεί στην κατοχή των Αμερικανικών Στρατευμάτων -, για χρηματοδότηση του προϋπολογισμού της Ροζάβα. Όπως γράφει, ωστόσο, ο Μπρεχτ στο «Μάνα Κουράγιο και τα παιδιά της» αναφερόμενος σε μια μεσαιωνική γερμανική παροιμία, «όποιος αποφασίζει να δειπνήσει απ’  το ίδιο καζάνι με τον διάβολο, χρειάζεται πολύ μακριά κουτάλα». Τόσο μακριά  κουτάλα, ωστόσο, δεν διαθέτουν οι λαοί.

Σήμερα, ξεκινώντας από την πτώση του Άσαντ (8/12/2024)

Με την πτώση του Άσαντ χωρίς να κουνηθεί φύλλο 13 μήνες πριν μέσω της ταχύτατης και ανεμπόδιστης προέλασης μέχρι τη Δαμασκό του Αλ-Τζολάνι, ηγέτη τζιχαντιστικών δυνάμεων που επί χρόνια λαθροβιούσαν στριμωγμένοι σε τμήμα του Χαλεπίου, εξαρτημένοι σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις της Τουρκίας, δρομολογήθηκε η διαδικασία «χαοτικοποίησης» και της Συρίας. Όχι ακριβώς αλά Λιβύη, με δυο αντίπαλες εξουσίες κρατικά οργανωμένες, αλλά αλά Συρία: Η Νότια έχει περιέλθει στο Ισραήλ, που πρακτικά «κρατά» πια ολόκληρα τα Υψίπεδα του Γκολάν. Στη Βόρεια Συρία, όπου παραμένει σ’  εκκρεμότητα το παλιό της σχέδιο για ζώνη βάθους 30 χμ κατά μήκος των συνόρων υπό τον πλήρη στρατιωτικό της έλεγχο,  η Τουρκία αισθάνεται για πρώτη φορά ότι μπορεί ν΄ «αλωνίζει» ανεμπόδιστη. Ήδη ένα χρόνο πριν η «Χουριέτ» αναφέρει ότι ο υποστηριζόμενος από την Τουρκία «Συριακός Εθνικός Στρατός» (SNA), μετά την κατάληψη της Τελ Ριφάτ και της Μανμπίζ, «ετοιμάζεται αυτή τη φορά για επιχείρηση στο Αϊν αλ Αράμπ (αραβική ονομασία του Κομπάνι) με στόχο την εκκαθάριση αυτής της πόλης, όπως και της Ράκα, από την τρομοκρατία».

Με τον όρο «τρομοκρατία» δεν υπονοούνται οι τζιχαντιστές, αλλά η εξίσωση PYD=PKK. Γιατί στο μεταξύ έχει δρομολογηθεί ταχύτατα η οβιδιακή μεταμόρφωση του τζιχαντιστή ηγέτη Αλ-Τζολάνι σε ηγέτη της (εναπομείνασας) Συρίας: στον Πρόεδρο, πλέον, της Συρίας Αχμέτ Αλ-Σάρα. Μέσα σε μια νύχτα αυτός και ο «στρατός» του διαγράφονται από τις «λίστες τρομοκρατών» ΗΠΑ και Ευρώπης, ενώ ταυτόχρονα του ανατίθεται ο ρόλος του ακρογωνιαίου λίθου για την επίτευξη σταθερότητας στην περιοχή. Εις μάτην ο Μαζλούτ Αμπντί, ηγέτης των SDF, του προτείνει τη δημιουργία αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης γύρω από το Κομπάνι.  Για να είμαστε δίκαιοι, ο  (πλέον) Σύρος «Πρόεδρος» Αχμέτ αλ Σάρα είχε ήδη δηλώσει ότι είναι απαράδεκτο μια πολιτοφυλακή να ελέγχει το ένα τέταρτο της χώρας. Κατ’  αναλογία της ορολογίας του Πρωθυπουργού του Καναδά, το Κομπάνι και οι Κούρδοι της Συρίας συμπεριλαμβάνονταν ήδη στο μενού…

Ένα δεκαήμερο πριν (17.1.2026) και μετά τη ραγδαία κατάληψη εδαφών από μεριάς των «κρατικών» τζιχαντιστών, είχε συμφωνηθεί εκεχειρία με βάση ένα σχέδιο 14 σημείων που θέτει υπό τον έλεγχο της Δαμασκού τις κουρδικές πολιτικές (Ροζάβα) και στρατιωτικές δομές και αρχές και διαλύει τις SDF, ενσωματώνοντας τις στα «κρατικά» Συριακά στρατεύματα. Το σχέδιο, που σε μας θυμίζει Βάρκιζα, αλλά και ότι κυριάρχησε στη συνέχεια μετά την παράδοση των όπλων, μοιάζει περισσότερο με σχέδιο «παράδοσης» των Κούρδων στους τζιχαντιστές, Οι τελευταίοι στο Σχέδιο αρκούνται στην αναγνώριση των Κούρδων ως εθνοτική μειονότητα και στην υιοθέτηση της γιορτής της Κουρδικής Πρωτοχρονιάς.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Reuters («e-Καθημερινή, 19.1.2026), «τουρκικές πηγές ασφαλείας ανέφεραν σήμερα, Δευτέρα, ότι η συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Συρίας και των Κουρδικών Δυνάμεων σηματοδοτεί «ιστορικό σημείο καμπής» για την προετοιμασία του οποίου η Υπηρεσία Πληροφοριών της Τουρκίας διαδραμάτισε εντατικό ρόλο… η εδραίωση σταθερότητας και ασφάλειας στη Συρία είναι κρίσιμης σημασίας για τον στόχο της Τουρκίας να εξαλείψει την τρομοκρατία στο εσωτερικό της» (κι αυτά αφού η ηγεσία του PKK ανταποκρίθηκαν στην έκκληση του Οτσαλάν για τερματισμό του ένοπλου αγώνα και οι ένοπλες ομάδες του εγκατέλειψαν τα βουνά της Τουρκίας και πέρασαν στο Ιρακινό Κουρδιστάν…). Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα (και τις ίδιες πηγές), «πριν απ’  τη συμφωνία η Υπηρεσία Πληροφοριών της Τουρκίας  βρισκόταν σε διάλογο με τις ΗΠΑ και τη Συριακή Κυβέρνηση».

Προγενέστερο κατά μία μέρα δημοσίευμα και πάλι της «Καθημερινής», αυτή τη φορά σύμφωνα με πληροφορίες του Associated Press και του Αλ Τζαζίρα, αναφέρει ότι «μιλώντας εξ ονόματι των ΗΠΑ, ο ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου για τη Συρία Τομ Μπάρακ» (που βρέθηκε στη Δαμασκό για το κλείσιμο της συμφωνίας), τη χαρακτήρισε «κρίσιμο σημείο καμπής» (τι «κρίσιμο», τι «ιστορικό», το θέμα είναι να είναι «σημείο καμπής») και «χαιρέτισε το γεγονός ότι “δύο πρώην αντίπαλοι” πλέον “ασπάζονται τη συνεργασία αντί της διχόνοιας”». Κι «όπως διευκρίνισε ο Αμερικανός, “το δύσκολο έργο της οριστικοποίησης μιας συνολικής συμφωνίας ενσωμάτωσης ξεκινά τώρα και οι ΗΠΑ υποστηρίζουν σθεναρά αυτή τη διαδικασία σε κάθε στάδιο”».  Εξάλλου, όπως είχε ο ίδιος διευκρινίσει προηγουμένως ενώ τα «κρατικά» στρατεύματα καταλάμβαναν, τη μια μετά την άλλη, τις φυλακές και τα στρατόπεδα με αιχμάλωτους του ISIS υπό τη φύλαξη των SDF, σε αρκετά απ’  αυτά ανοίγοντας απλώς τις πόρτες για να μπορέσουν να φύγουν ελεύθεροι οι έγκλειστοι, «η ιστορική αποστολή των Κούρδων (σ.σ.: για την ήττα του ISIS) έχει ολοκληρωθεί»… Ποιος είναι ο ειδικός απεσταλμένος του Αμερικανού Προέδρου Τομ Μπάρακ; Τυχαίο άραγε ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Πρεσβευτή των ΗΠΑ στην Άγκυρα;

Τι να κάνουμε;

Ζούμε μια πολύ περίεργη εποχή μέσα σ΄ ένα κλίμα ζόφους. Οι ΗΠΑ «κανονικοποιούν» την απαγωγή εκλεγμένων Προέδρων κυρίαρχων κρατών (και μελών των οικογενειών τους) προκειμένου να τους δικάσουν ως ναρκέμπορους: Mπορεί να το πραγματοποίησαν μέχρι στιγμής με τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας και τη βουλευτή σύζυγο του Σίλια Φλόρες, απειλούν ωστόσο ότι και άλλοι παίρνουν σειρά. Η κατοχή των πετρελαίων μιας ξένης κυρίαρχης χώρας γίνεται «νόμιμος στόχος», φτάνει αυτά τα κοιτάσματα να είναι πολύ μεγάλα. Όσο για την Κούβα, κόβοντας της και το φθηνό «πετρέλαιο αλληλεγγύης» της Βενεζουέλας, μετά από περισσότερο από μισό αιώνα αντιποίνων ευελπιστούν και πάλι σήμερα ότι θα πετύχουν την οριστική κατάρρευση της. Διακηρύσσεται το αποκλειστικό δικαίωμα των ΗΠΑ για την αγορά ή κατάληψη ενός νησιού, όπως είναι η Γροιλανδία, ουσιαστικά υπό αποικιακή διοίκηση (Δανία) απλώς για ν΄ αλλάξει αφεντικό (ΗΠΑ). Οι αρχηγοί των κρατών-μελών της ΕΕ ψηφίζουν για πολεμικές δαπάνες σε ύψος 5% του ΑΕΠ με αντίστοιχο ψαλίδι στις κοινωνικές δαπάνες και μας εφιστούν την προσοχή  για ένα προαναγγελλόμενο πόλεμο με τη Ρωσία μέχρι το 2030. Στη Γάζα περισσότερο από 2 εκατ. Παλαιστίνιοι, κι ανάμεσα τους εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά, αργοπεθαίνουν καθημερινά σε συνθήκες στραγγαλισμού μια ασφυκτικής «πολιορκίας» που ήδη συμπληρώνει δυόμιση χρόνια. Κι ετοιμάζεται, κατά πάσα πιθανότητα, νέο πολεμικό χτύπημα στο Ιράν με συγκέντρωση μιας τεράστιας δύναμης πυρός στην περιοχή. Στις πόλεις των ΗΠΑ με την βίαιη βοήθεια των επί πληρωμή κυνηγών κεφαλών (των μεταναστών) εγκαθίσταται αθόρυβα κάποιο είδος ανοικτού μεταφασιστικού καθεστώτος. Σ΄ αυτές τις συνθήκες, ελάχιστοι φαίνεται ν΄ ασχολούνται με ότι γίνεται στο μαρτυρικό Κομπάνι, στη Χασάκα, στη Ροζάβα.

Αλλά δε μπορούμε να κάνουμε επιλογή, να κλείνουμε τα μάτια σε οποιοδήποτε απ’  όλα αυτά. Η απάντηση στον πολλαπλασιασμό των μετώπων πάλης είναι ο πολλαπλασιασμός των προσπαθειών των ενεργών και σκεπτόμενων ανθρώπων. Και, βέβαια, πριν απ’  όλα ο πολλαπλασιασμός των ανθρώπων που ακούνε, μαθαίνουν, ενεργοποιούνται. Με προτεραιότητα σε ότι βρίσκεται υπό εξέλιξη κάθε στιγμή.

Στο Κομπάνι σήμερα τα περιθώρια είναι ασφυκτικά. «Τρέχει» μια 15νθήμερη εκεχειρία, στα πλαίσια της οποίας υποτίθεται ότι θα πρέπει να ξεκινήσει η διαδικασία «ενσωμάτωσης» των SDF και της πολιτικής δομής της Ροζάβα στους τζιχαντιστές, αλλιώς θα επαναληφθούν οι μάχες (με τις SDF να μην έχουν πηγές ανεφοδιασμού, ενώ οι τζιχαντιστές κυκλοφορούν φορτωμένοι όχι μόνο με σπάθες, αλλά και με ότι νεότερο διαθέτει η Τουρκία στην τεχνολογία του πολέμου). Αλλά, όπως μας είπε και η Διοικήτρια των ένοπλων Γυναικείων Μονάδων Προστασίας (YPG) του Κομπάνι, Νεσρίν Αμπντουλάχ την προηγούμενη Παρασκευή σε ένα webinar που συνέχεια κοβόταν μέσα απ’ το παγωμένο κι αποκλεισμένο Κομπάνι, «σε ποιους να ενσωματωθούμε; Να παραδοθούμε στους βιαστές και στους δολοφόνους μας; Σ΄ αυτούς που έσφαξαν τους Αλεβίτες και τους Δρούζους; Σ΄ αυτούς που θα μαζέψουν τα νεαρά κορίτσια για να τα στείλουν στα σκλαβοπάζαρα;» Η Νεσρίν έπλεξε μπροστά στην κάμερα τα μαλλιά της κοτσίδα σε μια συμβολική χειρονομία αλληλεγγύης μετά από βίντεο που δείχνουν «κρατικούς» τζιχαντιστές να κόβουν τις πλεξίδες νεκρών μαχητριών για να τις ταπεινώσουν και μετά θάνατο. Οι μέρες αυτές είναι τόσο κρίσιμες, ωστόσο, που αυτό δεν αρκεί, απαιτούνται περισσότερα από συμβολικές χειρονομίες εναντίωσης και ανυπακοής.

Θα πρέπει ν’ ανοίξουμε ένα παράθυρο πληροφόρησης για το τι συμβαίνει σήμερα στη Ροζάβα κι ιδιαίτερα στο Κομπάνι - γιατί τι να κάνεις, αν δεν ξέρεις τι γίνεται;

Ας έχουμε υπόψη την «επείγουσα έκκληση» της Διπλωματικής Αντιπροσωπείας του Κόμματος PYD της Συρίας για την Ελλάδα και τις Βαλκανικές χώρες:

«Προκειμένου  να βοηθηθεί το Κομπάνι και οι άνθρωποι που έχουν βρει καταφύγιο εκεί, ζητάμε από κράτη, κυβερνήσεις, πολιτικούς φορείς, ανθρωπιστικές οργανώσεις, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, να συμπορευτούν με τον κουρδικό λαό και να βοηθήσουν ώστε:

- Να πιεστεί η κυβέρνηση της Δαμασκού να σταματήσει άμεσα τον πόλεμο
- Να συμμορφωθεί ο συριακός στρατός με το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο
- Ν΄ ανοίξει ανθρωπιστικός διάδρομος, προκειμένου να περάσουν με ασφάλεια τρόφιμα, φάρμακα και όλες οι απαραίτητες για την επιβίωση των αμάχων προμήθειες
- Να δημιουργηθεί μια ασφαλής ζώνη και να προστατευθούν όλες οι μειονότητες (Κούρδοι, Δρούζοι, χριστιανοί, Αλεβίτες) που αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο στόχαστρο των τρομοκρατικών ομάδων».

Δεν μπορούμε ν’ αποφύγουμε να πάρουμε υπόψη μας επίσης και τη δική μας κυβέρνηση, κι ας είναι τόσο αχαρακτήριστη, όταν φτάνει στο σημείο ν΄ αφήνει επισήμως ως λεπτομέρειες «για αργότερα» σαφέστατες παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, αρκεί οι δράστες να είναι Αμερικανοί. Για την Ελλάδα δεν πρόκειται «μόνο» ή «απλώς» για αλληλεγγύη: Είναι πεντακάθαρο ότι στο μενού, μετά από τυχόν ευόδωση των σχεδίων της Τουρκίας για τη Συρία, θα συμπεριληφθεί ο «επόμενος».

Κι ας μην υποτιμούμε καθόλου τον κίνδυνο που επισημαίνει ο Μπρεχτ σ΄ ένα ποίημα του γραμμένο κατά την κατά Γκράμσι «εποχή των τεράτων», τον Μεσοπόλεμο: «Όταν για καιρό τα εγκλήματα πέφτουν σαν βροχή, αρχίζουν να φαντάζουνε στα μάτια μας τόσο φυσικά, όσο κι η βροχή».

  

 

---

[1] Τα βίντεο της εισαγωγής έδωσε στη δημοσιότητα το «Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της Αυτόνομης Δημοκρατικής Διοίκησης της Βόρειας & Ανατολικής Συρίας» (Ροζάβα) στις 22.1.2026

 

[2] Α. ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - Αποστολή του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΟΜΠΑΝΙ (30.10.2014)

       https://www.nadiavalavani.gr/2014/10/blog-post_30.html

 

   Β. ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ Ρ/Σ "ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ (2.11.2014)

        https://www.nadiavalavani.gr/2014/11/2112014.html

   

    Γ. "Το Κομπάνι δεν πρέπει να πέσει! Το Κομπάνι πρέπει να νικήσει!" - Άρθρο στο "tvxs" (3.11.2014)

         https://www.nadiavalavani.gr/2014/12/tvxs-3112014.html