15.6.2026 Η εκεχειρία στη Μέση Ανατολή το απέδειξε: η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζονται, κατακτιούνται

 

Χαιρετίζοντας προσωπικά όσους από την πρώτη στιγμή στήριξαν τη "σωστή πλευρά της ιστορίας", 

από τις/τους πάνω από 500 γυναίκες και άντρες που υπέγραψαν τις πρώτες μέρες του πολέμου την έκκληση 

"ΣΤΗΡΙΞΗ & ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΠΛΗΤΤΟΜΕΝΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΙΡΑΝ"

μέχρι τους σχεδόν 10.000 που έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα για να κλείσει η Βάση της Σούδας

και τους  "περισσότερους από 3.000" (σύμφωνα με τα Χανιώτικα μμε) που συμμετείχαν στο Μαγιάτικο διήμερο κινητοποιήσεων σε Χανιά & Σούδα

αναρτώ μια ανακοίνωση της ΛΑΕ που λέει ό,τι θα ήθελα να πω:

Η εκεχειρία στη Μέση Ανατολή το απέδειξε: η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζονται, κατακτιούνται

Η εκεχειρία στη Μέση Ανατολή το απέδειξε: η κυριαρχία και η αξιοπρέπεια δεν χαρίζονται, κατακτιούνται

Η κατάπαυση πυρός που ανακοινώθηκε το βράδυ της 14ης προς 15η Ιούνη δεν είναι δώρο της «διεθνούς κοινότητας» ούτε επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας· είναι αποτέλεσμα της αποτυχίας του πολέμου που ΗΠΑ και Ισραήλ ξεκίνησαν για να γονατίσουν το Ιράν και να αναδιαμορφώσουν την περιοχή με το αίμα των λαών της.

Μετά από 104 μέρες πολέμου, η πιο δολοφονική πολεμική μηχανή του πλανήτη, οι ΗΠΑ, και ο περιφερειακός χωροφύλακάς της, το Ισραήλ, δεν κατάφεραν να επιβάλουν τους όρους τους. Μέσα στο κράτος-τρομοκράτη επικρατεί πανικός για τα όρια που μπαίνουν στα εγκλήματά του. Ο Τραμπ, που απειλούσε με «ισοπέδωση του ιρανικού πολιτισμού», αναγκάστηκε να προσυπογράψει όρους που αμφισβητούν τον πυρήνα των σχεδίων του: ούτε αλλαγή καθεστώτος, ούτε διάλυση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, ούτε έλεγχος του Ιρανικού πετρελαίου και των Στενών του Ορμούζ. Για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η ατιμωρησία του Ισραήλ τίθεται σε αμφισβήτηση και η ασφάλεια του Λιβάνου έπαψε να εξαρτάται από την «καλή θέληση» του κατακτητή.

Το συμπέρασμα από τις εξελίξεις αφορά κάθε λαό: η εθνική και λαϊκή κυριαρχία δεν χαρίζεται από τους ισχυρούς ούτε προστατεύεται από αόριστες επικλήσεις ενός διεθνούς δικαίου που ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός καταπατά όποτε τον συμφέρει. Κατακτιέται — όταν ένας λαός καθιστά το τίμημα της επίθεσης εναντίον του απαγορευτικό, στο πεδίο, στις διαπραγματεύσεις, στους δρόμους. Ο λαός του νότιου Λιβάνου που επιστρέφει στα χωριά του παρά τους ισραηλινούς χάρτες «εκκενώσεων», η αντοχή του λαού του Ιράν που γέμιζε δρόμους και πλατείες παρά τους βομβαρδισμούς, το αποδεικνύουν έμπρακτα.

Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες: η εκεχειρία είναι εύθραυστη, οι όροι θολοί και το Ισραήλ δηλώνει ήδη ό,τι θα κάνει τα πάντα για να την υπονομεύσει. Άλλωστε, η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν δηλώνει ρητά ότι «το μνημόνιο συντάχθηκε με βαθιά δυσπιστία» και ότι «οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις παραμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη». Το τίμημα των Αμερικανοϊσραηλινών εγκλημάτων παραμένει τραγικό, με χιλιάδες νεκρούς στον Λίβανο, τη Γάζα να λιμοκτονεί εν μέσω γενοκτονίας και πλήθος υποδομών κατεστραμμένων εντός Ιράν. Η αλληλεγγύη μας στους λαούς της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και του Ιράν παραμένει αταλάντευτη.

Οι εξελίξεις συνιστούν και άμεσο μήνυμα για την Ελλάδα. Ακριβώς τη στιγμή που η πολεμική μηχανή ΗΠΑ–Ισραήλ αποδεικνύεται ηττημένη και σε παροξυσμό, η κυβέρνηση Μητσοτάκη τρέχει να προσδέσει τη χώρα ακόμα πιο σφιχτά πάνω της: εκχωρεί για τους πολέμους, βάσεις με τη Σούδα να έχει κομβικό ρόλο, τα λιμάνια της χώρας, όπως ο Πειραιάς και η Αλεξανδρούπολη γίνονται διαμετακομιστικοί κόμβοι για τους πολέμους σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία, προχωρά σε διαρκείς αγορές εξοπλιστικών που χρηματοδοτούν από το υστέρημα του λαού την Ισραηλινή γενοκτονική μηχανή. Η πολιτική αυτή μας καθιστά δυνητικό εμπόλεμο μέρος και, ταυτόχρονα, μόνιμο όμηρο ενός εγκληματικού άξονα που παράγει διαρκώς πολέμους στην περιοχή μας.

Σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση και τις άφωνες, σιωπηλές, δήθεν αντιπολιτευτικές  συστημικές δυνάμεις, επιμένουν να βρίσκονται στη λάθος πλευρά της ιστορίας και θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη «στρατηγική συμμαχία» με το εγκληματικό Ισραηλινό καθεστώς. Καμία δύναμη του πολιτικού συστήματος δεν θέτει ζήτημα ρήξης με τον άξονα ΗΠΑ-Ισραήλ πέρα από αφηρημένες καταγγελίες.

Η ένοχη σιωπή γύρω από την εμπλοκή του Ισραήλ στο σκάνδαλο Predator — μια υπόθεση παρακολούθησης πολιτικών, στρατιωτικών και δημοσιογράφων — τα λέει όλα: η εξάρτηση έχει γίνει τόσο βαθιά, ώστε ακόμα και η κατασκοπεία σε βάρος της ίδιας της χώρας αντιμετωπίζεται με συγκάλυψη αντί για σύγκρουση. Το ίδιο συμπέρασμα εξάγεται και από την υπόθεση με το «αδέσποτο» ουκρανικό drone στη Λευκάδα. Και τα ΜΜΕ της ολιγαρχίας, αντιστρέφουν διαρκώς την πραγματικότητα, σαν να απευθύνονται σε μια κοινωνία που δεν σκέφτεται!

Είναι η ίδια λογική που στο εσωτερικό φορτώνει στον κόσμο της δουλειάς ακρίβεια και αυταρχισμό, περικόπτει υγεία και παιδεία για το ReArm Europe και ξεπουλά τη δημόσια περιουσία: η εμπλοκή στους πολέμους στην ευρύτερη περιοχή και η λεηλασία του λαού εντός της χώρας, είναι όψεις της ίδιας πολιτικής. Γι’ αυτό η μάχη για να μπορεί ο λαός να ορίζει το μέλλον της χώρας, δεν δίνεται μόνο για τους λαούς της περιοχής, αλλά και για τη ζωή της κοινωνικής πλειοψηφίας στην Ελλάδα— με τη διεκδίκηση μιας χώρας όπου δεν θα κάνει κουμάντο η ολιγαρχία. Καθήκον της Αριστεράς και του λαϊκού κινήματος είναι να γίνει η απεμπλοκή από τον άξονα ΗΠΑ–Ισραήλ και η έξοδος από το ΝΑΤΟ κεντρική, μαζική υπόθεση, μέσα από την ενότητα και την κοινή δράση.

Καλούμε τους μαζικούς φορείς, τη νεολαία, τα κινήματα ειρήνης και αλληλεγγύης, κάθε άνθρωπο της δουλειάς να συμβάλει στην οργάνωση και κλιμάκωση του αγώνα:

Καμία βάση, κανένα λιμάνι, καμία υποδομή στη διάθεση του πολέμου. Διακοπή κάθε στρατιωτικής συμφωνίας με το Ισραήλ. Να κοπεί ο στρατιωτικός, τεχνολογικός και κατασκοπευτικός ομφάλιος λώρος με το κράτος της γενοκτονίας. Να σταματήσει η χρήση των βάσεων για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους ΗΠΑ–Ισραήλ, με ορίζοντα το οριστικό κλείσιμό τους.

Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στο Ιράν. Αγώνας για μια Ελλάδα με το λαό όρθιο, που θα στέκεται στο πλευρό των λαών της περιοχής, όχι με τους δυνάστες τους.

Αθήνα, 15 Ιουνίου 2026